domingo, 31 de julio de 2011

CONCISA CRÓNICA DA VIAXE A COIMBRA. ABRIL 2011



Antes de entrar en detalles, convén lembrar como grandes impulsoras da viaxe as alumnas SALGO e ANTÍA, de 1º ESO B, cuxo interese en que a excursión chegase a bo termo foi loable.

Tras unha entrevista cos pais dos asistentes e os profesores acompañantes, Ángel e Benedicto, na que se lles explicou con todo detalle traxectos, visitas e aloxamentos, quedou confirmada a excursión.

Chegado o día, saíuse ás nove da mañá, hora española, cara a Coimbra, cunha curta parada nunha área de descanso da autoestrada para evacuar e repor humores corporais. E continuouse viaxe.

E xa que se ían visitar restos da cultura romana —Bendito sexa Alarico que nos librou de semellantes tiranos!!! —, decidiuse seguir a máxima latina de "Primum vivere, deinde philosophare" —primeiro vivir, despois filosofar— e así, ao chegar a Coimbra fomos dereitiños a ver o Xardín Botánico, de estilo romántico inglés, e a saudar ao gingko bilova, como árbore pretérito que é e a sacar fotos... e veloces baixando a rúa Quebracostas cara á rúa central de Coimbra camiño da Adega Paço do Conde, onde os viaxeiros repuxeron forzas coa inxesta de manxares conímbrigos cales a chanfana, a corvina, a espetada de vitela, ou lulas grelhadas, pedindo cada un o que lle apeteceu, pero compartindo cada ración cun compañeiro, co que comeron barato e abondo, xa que algún dixo sentirse no convite dunha voda... Entre 2 e 4 euros por barba e diadema pagaron.

De alí foise a Conímbriga, onde os gardiáns vixiaban para que non se invadisen os terreos acoutados... Case nos fundimos todos da calor que superaba os 30º, e Benedicto con sudadeira e sufrindo un ataque de lumbago, mitigado polo Flogoprofén (etofenamato en xel, man de santo!), pócima milagreira, e Ángel cargando cun equipo fotográfico magnífico, coa inesperada sorpresa de que a batería estaba descargada, o que o facía inservible. E pesado e incómodo carrexo baixo aquelas calores.

Alí xurdiu a confusión horaria, que se é esta hora que se a outra, e desperdiciouse a ocasión de ir á Sinagoga de Tomar, a 18 quilómetros de onde estabamos, e admirar o sistema acústico feito a base de ánforas invertidas nas esquinas e coñecer algo máis de Abraham Zaccuto, o mestre de Colón e asesor nos seus periplos oceánicos.

Regresouse a Coimbra, e dedicouse un tempo a apousentarse no hotel Ibis, moi ecoloxista, cuartos modestos pero agradables, baldosas no cuarto de baño que tras mollarse á saída da ducha convertíanse en auténticas pistas de patinaxe, carteis lembrando e animando á reciclaxe, e aforro cunha soa porta que ao pecharse en sentido diverxente servía para illar o vestíbulo do dormitorio, unha soa porta e dous linteis en ángulo recto.

Poderemos referirnos a este hotel como o hotel das sorpresas.

Primeira sorpresa, frialdade e desapego á xente española por parte do persoal de recepción, un tanto túzaros; segunda sorpresa, práctica por parte dos recepcionistas da arte de Rinconete e Cortadillo, os cacos madrileños lembrados por Cervantes, que se non andamos listos denunciándoos na comisaría de policía o bo de Ángel queda sen o seu magnífico e custoso equipo de fotografía —de cuantioso valor funcional, sentimental e crematístico—, tras aconsellarlle eles que non o deixase no dormitorio, pois llo poderían roubar, e queda en custodia gratuíta en recepción... de alí volatilizárase por arte de encantamento e só unha denuncia na comisaría de Coimbra ao día seguinte fixo que por milagre aparecese...

Déuselle renda solta á primavera estudantil e pasárono de marabilla correteando e vociferando cal españois pola rúa peonil central, Fernão de Magalhães, mentres a calor era mitigada polos profes e chofer no café Santa Cruz, estraño edificio dos anos 20 do pasado século, con aires de sinagoga, e ábsida con frescos esotéricos do sol e da lúa, hoxe tapados coa reforma efectuada no local en 2002, as súas mesas de madeira hexagonais, os seus nervios do teito a modo de pechinas e con rosetas na súa parte central ao estilo manuelino, a modo de artesonado, as súas portas con celosías no lado esquerdo a modo de xineceo para poder seguir as mulleres o rezo talmúdico, os seus glifos da fachada a modo de gardiáns... Eran malos tempos aqueles cunha Alemaña xerarquizándose con sentimentos antisemitas e quedou en restaurante do corpo, sen que haxa constancia pública de se serviu tamén para alimento de mente e espírito de modo e liturxia ladina.

Tras este asueto, os viaxeiros fóronse a cear ao restaurante citado.

E comezaron as sorpresas...

Ao regresar ao hotel, cumpridos os horarios previstos por todos os alumnos, dinlle ao profesor Ángel que alí non hai ningún equipo fotográfico, o que lle provoca cabreo e desgusto, e o colega Bene dille que agarde ao día seguinte tras colaborar con el na reclamación verbal en portugués e español... Os alumnos mentres tanto na súa salsa... internet gratis na parte nobre do hotel —hall—, e enchendo o bandullo de froitos secos ata baleirar os tubos que os contiñan, pois se xustificaron dicindo que eran de balde xa que alí dicía Snacks free for your drink —picoteo gratis coa súa bebida —, e como eles non bebían, pois quedaban co de free snacks e todos cheos de razón e repetían unha e outra vez... E logo din que os alumnos españois teñen dificultades coas linguas estranxeiras... free, gratis, aquí e na China e o demais non importa, como na aula... concepción selectiva e práctica das linguas foráneas.


Tras unha noite tranquila, baixaron a almorzar e sendo o buffet libre bastante variado e apetitoso cadaquén cumpriu cos seus desexos en variedade e cantidade... E outra vez a discutir en portugués e español cos recepcionistas... ata que un diálogo cruzado entre Benedicto e Ángel, en voz queda e ameazando cunha denuncia ante a Policía fixo que o cruzamento de miradas entre eles presaxiase a aparición do equipo. Interpúxose a denuncia e tras asinala na propia Policía dixéronlle ao bo de Ángel que o hotel chamara á comisaría dicindo que xa aparecera o equipo. Ángel foi recollelo e esixíanlle unha carta de desculpa e que a levase á comisaría, ao que Ángel se negou, recolleu o equipo e reintegrouse á excursión. Aínda por riba!

Mentres tanto os viaxeiros sufrían a crise económica portuguesa. Un subalterno pretendía cobrarlles aos alumnos 4,5 € por visita e concederlles unha hora se pagaban. O profesor decidiu que non, que a achega económica do alumnado non sanearía as contas da Universidade e que sempre entraran gratis, e que non merecía ese dispendio o que se ía ver e podía apreciar gratis en internet... Reiníciase o camiño cara ao Museo de Física, en obras, e cunha soa sala aberta ao público e a pesar da amabilidade coa que se nos recibiu, e a rebaixa de 2 a 1 € por visitante que se nos facía —os alumnos portugueses pagan 2 €— non se entrou, xa que os rapaces estaban un tantico adormiladetes e o tempo botábasenos enriba, pois tiñamos que xantar e saír a fume de carozo para Porto.

E xantouse. E ai!..., Cupido xogounos unha mala pasada e unha parella que gozaba de ruada por Coimbra paseando amorosamente collidos da man, atrasou a viaxe hora e media, que foi o que tardaron os dous ruliños en ir comprar unha saia no Pull and Bear de Zara, coma se esa tenda non a houber en Vigo. Ah, o amor...! "L'amour fait passer le temps, le temps fait passer l'amour" —o amor fai pasar o tempo, o tempo fai pasar o amor, dicía o bo do abate Breuil... —. E mentres tanto cada minuto era unha espada e o Bene empezaba a acordarse de todo o panteón conímbrigo, pois se chegaría á adega á hora do peche cuxa visita estaba prevista.

Chegamos a Porto e novo encontro coa crise. Autorizados a visitar a adega Calem, de NovaCaixaGalicia, pero pagando... Negámonos e buscamos a correspondencia entre eles e nós reservando e concedendo visita gratis; aclarouse e así a fixemos, de modo gratuíto e amable, na que un guía grego nos mostrou e explicou de modo sinxelo todo o proceso de fabricación do “vinho do Porto”, os medios de transporte en rabelo, e ao final convidounos a unha discreta e minguada cata de branco e tinto, exquisitos. Pero como as regras son moi estritas tanto por parte portuguesa, que non autoriza a ninguén menor de 16 anos a probar o viño, e as nosas que a desautorizan a menores quedou en exigua cata para os adultos e profusa e abundante cata de auga fresca para as alumnas doceañeras, servida por Nicole, unha linda e agradabilísima empregada das adegas. Como di o refrán árabe, "Non hai maior pracer que un grolo de auga fresca no deserto"... Que calor!... Abrasaditos que íbamos, malia o frescor da adega.

E iniciouse o regreso a Vigo, rexeitando a parada en Viana do Castelo, por se se volvía confundir a hora do reencontro e da partida, xa que ao día seguinte había que volver a clase.

Aconséllovos para que viaxedes connosco, aínda que sexa de modo virtual:
http://es.scribd.com/doc/12792398/conimbriga
http://www.minube.com/fotos/rincon/7154/45779
http://www.elrinconcitodevicentico.com/portugues-rabacal-coimbra.html
http://www.cafesantacruz.com/cafe.html
http://www.calem.pt/

BEN ANDRESSAN

VIAXE A BARCELONA DOS 1os. BACH



O día 8 de abril, os alumnos de 1º de Bacharelato, acompañados polas profesoras Almudena e Sandra, marchamos de excursión a Barcelona. Por fin (case un mes despois do previsto ao principio) chegou o día, pero tantas ganas non debían ter as profesoras cando saíron da casa. Vale que era cedo e que o tráfico hoxe en día está fatal, pero que as últimas en chegar fosen as profesoras ten o seu aquel (e non pensedes que chegaron dous minutiños tarde, non….). Ata o home da axencia de viaxes estaba desesperado!
Ao chegar a Barcelona, deixamos as maletas no hotel e fomos comer. Pola tarde visitamos a Pedrera, que é unha casa construída por Gaudí para unha familia moi importante de Barcelona no seu tempo. Foi unha visita bastante rápida e saudable, polo de subir moitas escaleiras. O peor foi esperar polos que quedaron na tenda de recordos (máis que ir a comprar un agasallo pareceu que estaban a facer os planos da casa). Ao saír dividímonos: uns foron ao Camp Nou e outros ao Museo Picasso. Seica o Camp Nou é bonito e pasárono ben. O Museo Picasso mirámolo rapidiño porque estaba a piques de pechar (iso si, non separamos o grupo en ningún momento, baixo ameaza de expulsión vitalicia).
Como xa era hora, marchamos ao hotel a cear e despois … FESTA! As profesoras non ían ser menos e sumáronse á festa. Sandra tardará moito tempo en esquecerse das “bailarinas exóticas”.
O sábado levantámonos e despois de almorzar marchamos cara a Figueres. Despois de dúas longas horas de autobús, chegamos a Figueres e entramos no Museo Dalí onde estivemos outras dúas longas horas. Miramos cadros, ovos, unha maneira pouco usual de decorar unha casa e ata unha escultura dun paraugas enriba dun barco sobre un coche, ao que lle chovía dentro, tirado por unha muller cuns quiliños de máis (unha cousa incrible!).
Ao saír comemos por Figueres e algúns fixeron algunhas compras. Pola tarde volvemos a Barcelona e visitamos o Museo da Ciencia que, a min persoalmente, pareceume bastante entretido. Entramos nunha exposición de dinosauros, noutra sobre reciclaxe, “repasamos” algunhas cousiñas de bioloxía e física e entramos nunha recreación dunha selva tropical onde había bichos que non volveremos ver xamais.
Ao saír do museo dirixímonos ao hotel a cear e, como era sábado, outro pouquiño de marcha para o corpo. Crédeme se vos digo que moitos recordarán esa noite toda súa vida.
E como di o dito: “Noites alegres, mañás tristes”. O domingo pola mañá non había quen se erguese. Pero tocaba seguir co plan, que era paseo pola cidade entrando na Sagrada Familia con visita guiada, coñecer as Ramblas e o Barrio Gótico pola mañá, pola tarde o Parque Güell, que é un parque enorme dende o que se pode ver Barcelona enteira, decorado por Gaudí. Asegúrovos que non sei como percorremos o Parque Güell coa dor de pés que tiñamos todos (menos as dúas profesoras, que parecía que non se lles esgotaban as pilas nunca).
Afortunadamente ese día chegamos cedo ao hotel e descansamos antes da cea que consistiu nunha salchicha de tamaño desproporcionado con fabas, un prato non apto para todos os estómagos.
O luns era o día que todos agardabamos con impaciencia; era o día que nos tocaba ir ao parque de atraccións de Port Aventura que está bastante lonxe de Barcelona e fomos en autobús. Creo que nesa viaxe o único que non quedou durmido foi o condutor, afortunadamente!
Pasamos o día enteiro dentro do parque: montamos en case todas as atraccións varias veces, menos nunha montaña rusa que só abriu un pouco tempo todo o día na que tres afortunados do grupo puideron montar. Aos demais recordarannos ese momento o resto dos nosos días. Outros vestíronse de época e sacáronlles unas fotos ben bonitas, bailamos durante o xantar, mareámonos, mollámonos e fixemos concursos para ver quen poñía a cara máis fea nas fotos que che sacan durante as atraccións.
Chegamos ao hotel xusto para a cea molidiños de todo. Aínda así, foi unha derradeira noite espectacular.
E como todo o bo remata, chegou o día de volver a casa, pero aproveitamos moi ben a mañá, facendo algunhas compras ou visitando partes da cidade que non nos dera tempo a ver nos outros días. Pola tarde, despois de superar algúns problemas cos DNI, subimos ao avión e cando chegamos a Vigo xa era noite.
Xa para rematar engadirei, como opinión persoal, que Barcelona é unha cidade fermosa, pero, hai que recoñecelo, Port Aventura foi impresionante e como unha das mellores atraccións do parque estaba pechada, imos ter que facer outra viaxe para quitarnos esa espiniña que, a maioría, temos cravada.
Grazas por todo, Almudena e Sandra!

CANDELA CRESPO CASTRO (1º BACH D)

2º A NO IFEVI. CAMPIONATO DE SLOT


O alumnado de 2ºA, en premio ao inxente traballo realizado este curso ecolar para o concurso de paneis sobre LOIS PEREIRO, disfrutou dunha saída un tanto peculiar. Fomos ao IFEVI, ao Salón do Automóbil, a competir nun campionato de Slot (un Scalextric moito máis grande e de coches máis rápidos que os que podemos ter na casa). Tras unha primeira manga onde todos nos clasificamos, volvemos uns días despois para competir de novo, esta vez con alumnos doutros institutos, e dous dos nosos conseguiron pasar á rolda final, onde acabaron nuns meritorios cuarto e quinto postos dos oito finalistas.
Foi unha excursión divertida, diferente e que nos deu a oportunidade de visitar de balde (e varias veces) o Salón do Automóbil, que normalmente ten unha entrada que custa 7 €.

DIEGO MOJÓN (2º ESO A)

PROXECTO INTERDISCIPLINAR 1º ESO C


A PAISAXE NA ARTE A TRAVÉS DO PATRIMONIO NACIONAL

Durante o presente curso 2010-2011 o PROIN (Proxecto Interdisciplinar) de 1º A e C versou sobre a “Paisaxe na arte”, e como tema para plasmar o noso estudo eliximos os motivos do XX CONCURSO PATRIMONIO NACIONAL DE PINTURA: Interiores e/ou exteriores dos Monumentos, Xardíns Históricos ou Fontes de Patrimonio Nacional para despois presentar as obras resultantes ao concurso.

Na disciplina de Ciencias Sociais realizouse un percorrido histórico por estes monumentos, ao mesmo tempo que na materia de Expresión Plástica e Visual faciamos un percorrido paisaxístico pola historia da arte apoiados polas TIC para procurar información sempre visual sobre cada caso en concreto. Detivémonos especialmente na utilización da ventá de Durero para a comprobación in situ do “invento” da perspectiva.

Unha vez realizada a investigación, cada alumno/a elixiu un monumento, fonte ou xardín de Patrimonio e representouno (á súa maneira) desde o punto de vista dun movemento artístico.

Dedicámoslle ao traballo tres horas semanais (unha de Proin e dúas de Atención Educativa) de outubro a marzo.

3º ESO MULTIAVENTURA EN PORTOMARÍN, 2011


O mércores xoves e venres días 23, 24 e 25 de marzo, varios alumnos de 3º da ESO foron a unha saída chamada “Multiaventura no Miño no municipio de Portomarín”, acompañados polo Juan, profesor de Educación Física. Estivemos aloxados nun albergue ao pé do río que, por certo, levaba pouca auga debido a que o encoro de Belesar estaba en obras. Compartimos actividades cun colexio de Catoira.

O mércores saímos do instituto sobre as 9:00 e todos no autobús cantando, sacando fotos e algúns a durmir. Sobre as 11:30 chegamos ao albergue. Logo, para coñecer a vila, fixemos un xogo de Roll Playing, un xogo no que alguén se vestía de guerreiro medieval e tiñamos que encontrar os monitores que nos facían probas despois de preguntarlles: “Quen vive?”. Despois facíanche unha proba e, se a pasabas, tiñas unha recompensa. Máis ben era para coñecer a vila e cousas sobre a mesma.
Pola tarde fixemos grupos, uns foron a facer bicicleta de montaña e outros xeokaching, un deporte pouco coñecido. Tratabase de meter coordenadas nun GPS e encontrar unha especie de “taperware” onde a xente escribía a súa experiencía. Neste xogo unha compañeira fíxose unha escordadura nun pé, daquela non puido facer máis actividades.
Logo fomos coñecer a historia da vila.
Ao día seguinte intercambiamos actividades e os de xeokaching foron facer bicicleta e viceversa.
Comemos e pola tarde un grupo fixo kaiak e outro sendeirismo acuático. Os de kaiak pasárono de medo nos rápidos, aínda que algún que outro caeu e mollouse todo (e a auga non estaba especialmente quente) e os de sendeirismo acuático chegaron cheos de barro ata as cellas, porque tiñan que camiñar polo río que estaba cheo de lodo. Ían cun neopreno e agarrados con arnés a unha corda. Camiñamos polo río abaixo, cheo de lodo, ás veces a auga arrastrábanos.
Ó día seguinte volvemos intercambiar os postos, os de kaiak a sendeirismo acuático e viceversa.
O último día fómonos ás tres da tarde para chegar a Vigo ás cinco.
A volta viñemos todos durmindo, non coma na ida.
A verdade é que nos gustaría quedar tres días máis. Foi unha experiencia única: á parte de pasalo xenial, aprendimos novos deportes e cousas da natureza que non sabiamos.

CELIA ALONSO (3º ESO A)

CHARLA COS ANTIGOS ALUMNOS

O venres 15 de abril de 2011, os alumnos de Bacharelato tivémo-lo pracer de recibir ex-alumnos do noso instituto, de cursos pasados, que viñeron para falarnos da súa vida agora xa rematado o Bacharelato.
Contáronnos cada un un pouco como é estudar ciclos e graos universitarios: os seus horarios, as materias, os profesores... Como é vivir fóra, en residencias ou en pisos compartidos, e como cambia todo cando xa es maior.
Déronnos consellos para cando nos toque a nós e marchamos todos pensando no futuro.

TERESA GARCÍA GONZÁLEZ (1º BACH F)

martes, 19 de julio de 2011

2º ESO A NA NEVE. VALGRANDE-PAJARES


Do día 30 de xaneiro ao 4 de febreiro, os alumnos de 2ºA estivemos de viaxe na estación de esquí de Valgrande-Pajares, en Asturias, aprendendo un pouco deste deporte normalmente inaccesible para nós. Desde o luns, segundo día de viaxe, todas as mañás colliamos botas, luvas e traxes de neve e subiamos á estación. Despois de dous días de familiarización cos esquís e bastóns nunha parte bastante chá, chegou o momento de subir ás pistas de verdade. O certo é que, se non te caes moito, é un deporte divertido e emocionante, que canto máis dominas máis che gusta, aínda que chega a ser frustrante ao principio.
Pero non todo foi esquí. Polas tardes e noites faciamos actividades programadas polos monitores de tempo libre que nos acompañaron. Houbo de todo: noite de historias de medo, bromas, xogos colectivos…
Cando chegou o venres da volta a casa, estabamos cansos, pero contentos pola experiencia.

DIEGO MOJÓN (2º ESO A)